Duiken is magisch
Wat mijn vakantie gedomineerd heeft – naast de zon en de heerlijke warmte! – was het duiken. Het begon voorzichtig, met een proefduik bij Duikschool Wederfoort in St. Michielsbaai. Eric Wederfoort verzorgde deze les. Ik wilde leren duiken, omdat ik bang was voor water en hoopte dat dat minder zou worden als ik zou leren hoe het leven onder water is. Ik had mijn familie voor mijn verjaardag geld gevraagd voor die cursus en had besloten dat ik, als die eerste duik goed voelde, inderdaad voor mijn brevet zou gaan. En dankzij Eric’s geduld is het me gelukt. Ik had hem verteld dat ik het eng vond en hij heeft me geen seconde het gevoel gegeven dat ik me aanstelde, was heel zorgvuldig in de informatie die hij gaf, en zo voelde ik me al snel op mijn gemak onder water

De onderwaterwereld hielp mee trouwens. Al in het begin zag ik de prachtigste vissen en mijn laatste duik, op de dag dat ik slaagde voor mijn PADI, was magisch. Ik weet niet wat rustgevender was – het beeld van de schildpad die doodkalm omhoog zwom om een hap lucht te halen, of de scholen vissen waartussen wij zwommen terwijl we boven een soort afgrond doken. Die duik voelde alsof ik zweefde en volledig vrij was.

Bruisend maar kort nachtleven
Op mijn laatste zaterdag in Curaçao wilde ik ’s avonds uit naar Asia de Cuba en, omdat Darlene en Natalie moe waren, wilde ik zelf rijden, waar ik een duikmaatje zou ontmoeten. Asia de Cuba is een mooie tent. Je kan er gerechten uit Azië en Latijns-Amerika krijgen, maar op vrijdag- en zaterdagavond speelt daar een liveband steengoede salsa, merengue en bachata en dansen ‘locals’ en toeristen tot aan sluitingstijd. De reactie op mijn voornemen was: “Ga je daarheen? Alleen? Hmm. Zorg ervoor dat alle deuren op slot zijn. Als je voor een stoplicht staat, rij je gewoon door, ook al is het rood. En als ze je aanrijden, gewoon doorrijden. Dat doen ze vaak om je te beroven.” Na die waarschuwingen heb ik mijn duikmaatje maar gebeld en gevraagd of hij me op wilde komen halen. We hebben daar lekker gedanst trouwens.

Het nachtleven houdt daar al vroeg op, na half twee sluiten de meeste tenten. Dat is het gevolg van gewijzigd beleid, heb ik me laten vertellen. Voordat dit beleid er was, was het nachtleven op Curaçao gevaarlijk. Schietincidenten waren niet ongebruikelijk. Om dat een halt toe te roepen, moeten uitgaansgelegenheden nu vroeg sluiten en volgens mij is dat wel succesvol geweest. Een paar dagen later ben ik ’s avonds uitgegaan, alleen met de auto, en heb met mijn duikmaatjes gevierd dat we onze PADI gehaald hadden. Op straat was het rustig en ik heb een ontzettend gezellige avond gehad in Grandcafé de Heeren, waar de Antilianen dansten op salsa en merengue van een liveband en de ‘macamba’s’ dronken. Beide gelegenheden zijn in Zuikertuintje, waar ik het gezelliger uitgaan vond dan in Punda of Mambo Beach.

Antilliaanse mannen domineren nog wel steeds het straatbeeld ‘s avonds. De eerste avond gingen we, nadat we boodschappen gedaan hadden, bij een ‘snack’ eten halen. ‘Snacks’ zijn eethuisjes waar je voor een habbekrats eenvoudige maaltijden kan halen zoals gegrilde kip met friet. Je vindt ze om de haverklap aan de kant van de weg. Daarbuiten stonden alleen mannen. Rijdend door Banda Riva (het oosten van het eiland) zag ik dat dat gold voor meer dan alleen die ene ‘snack’. Ik vroeg Natalie, de zus van Darlene, daarnaar en die vertelde dat dat typerend was voor het eiland. “Mannen gaan uit, de vrouwen zijn thuis om voor de kinderen te zorgen.”

Honden klinken overal
Curaçao wemelt van de honden, straathonden en honden op de erven. Ik kon, als ik ’s avonds buiten op het balkon stond, horen waar er iemand over straat liep aan het geblaf: dat volgde de route van de wandelaar. Darlene en Natalie hadden ook honden. Darlene heeft een chihuahua, Charlie, en een boomertje, Koekie. Natalie heeft een, als ik het me goed herinner, viva (?) die Luna heet. Toen ik aankwam, waren zeven van haar pups nog in leven. Overdag zaten die in hun hok, Natalie was bang dat ze de straat op zouden rennen, maar ’s avonds als ze eten kregen, mochten ze in de voortuin. Dat eten geven was een heel spektakel. Triest genoeg zijn al die zeven pups binnen een week tijd overleden aan een of andere mysterieuze ziekte. Voor onze ogen vermagerden ze, aten ze niet meer en kropen ze stuk voor stuk naar een beschut plekje om te sterven. De ogen van een van die pups waren opengebleven nadat hij overleden was. Dat beeld zal ik niet meer vergeten.

Pittig rijstijltje
Dan is daar het ritme. Het tempo is anders dan in Nederland. Vanwege de warmte beginnen mensen vroeg aan hun dag, doordeweeks én in het weekend. Op de weg is het tempo ook anders – een stuk pittiger. Mensen rijden hard, halen van links én rechts in en rijden behoorlijk agressief. Ik reed op zaterdag terug naar huis van duikles, over een tweebaansweg. Een rode auto die voor mij op de rechterbaan reed, zette zijn linkerknipperlicht aan en ging direct naar links, waardoor de Landrover links van hem moest uitwijken. Vervolgens maakte die Landrover een beweging naar rechts, waardoor die rode wagen weer moest uitwijken. Dat ging een tijdje over en weer. Opeens zag ik de bestuurder van de rode auto uit het raam hangen en heftig gesticuleren. Een seconde later smeet hij de inhoud van een fles water naar de Landrover, ging vervolgens voor die auto rijden, liet gas los en toen ze stil stonden ben ik er maar langsgereden. Dit betekent trouwens niet dat het gevaarlijk is om daar auto te rijden. Je moet gewoon alert zijn en rustig blijven. Zoals wij last hebben van overstekende padden of overspringende herten, hebben zij heethoofdige chauffeurs en af en toe een overstekende geit.

Macamba’s
Tot slot viel me op hoe aanwezig het rassenverschil is in het dagelijks leven. Ik merkte dat ik als ‘macamba’ (scheldwoord voor Nederlander) gezien werd. En niet iedereen draagt Nederlanders een warm hart toe. Ik merkte dat ik, zeker in niet-toeristische gelegenheden zoals supermarkten of gewone winkels, vriendelijker behandeld werd als ik Engels of Spaans sprak dan wanneer ik ze in het Nederlands aansprak. Die houding schijnt ook af te hangen van of de Curaçaoënaar in kwestie in Nederland gestudeerd had. Andersom gebeurde ook trouwens. Ik was met Darlene en haar vriend Ingemar, beide Antilianen, bij Mambo Beach waar een aflevering van Te land, ter zee en in de lucht opgenomen werd. Ze wilden me SeaAquarium laten zien dat aan de overkant lag. Op het einde van de brug daarnaartoe stond een beveiligingsman die Darlene en Ingemar in het papiamentu aansprak. Pas nadat Darlene hem had verteld dat ik uit Nederland kwam, mochten we doorlopen, zonder uitleg. Reactie van Darlene: “We zijn daar al zo aan gewend, we vragen ons niet eens meer af waarom.”

Twee weken in een compleet andere cultuur leven heeft me goed gedaan. Ik heb flink wat slaap ingehaald, lekker bijgekleurd, ‘onthaast’ en ben weer klaar voor de zomer.

Tips

• Ga voor je PADI bij Wederfoort, of doe op zijn minst een proefles (Nafl 90/ Eur 36). Het is niet zo toeristisch en massaal als bij de resorts duiken (zoals Lion’s Dive en Jan Thiel waar je in grote groepen duikt), je krijgt zorgvuldig les (ik heb met max drie andere leerlingen les gehad) en je betaalt er een bescheiden bedrag voor: Nafl 525/ Eur 209. Bovendien is St. Michielsbaai (ook wel: Boca Sami) een prachtige plek op het eiland. Ik heb van meerdere duikers gehoord dat ze nog nergens anders op Curaçao zoveel onderwaterleven hebben gezien als daar.
• Haal een routekaart bij het toeristeninfopunt op Punda en oriënteer je op de grote weg (Schottegatweg) en landmarks, zoals kerken, benzinestations en fastfoodketens als McDonald’s. Straatbordjes en –namen zijn er nogal eens niet op momenten dat je wil weten waar je bent.
• Huur een auto. Je hebt er wel openbaar vervoer, maar de laatste bussen rijden rond een uur of acht ’s avonds. Een goede auto huren voor weinig doe je bij GenG Autoverhuur. Al voor 40 Nafl (ca 16 euro) per dag heb je een wagen inclusief belasting en verzekering. Bovendien halen ze je op van je logeeradres als je huurperiode begint en brengen ze je naar het vliegveld op de dag dat je je auto inlevert. Tip: vraag om een automaat. Dat rijdt een stuk relaxter daar.
• Bij Zuikertuintje kan je leuk uitgaan en salsa dansen, ga op donderdag naar Grandcafé de Heeren en op vrijdag of zaterdag naar Asia de Cuba.
• ArkeFly heeft geen goede reputatie, maar ik heb daar niets van gemerkt. Prima vlucht gehad, zowel heen als terug, goede crew én meer beenruimte in economy class dan ik had toen ik met KLM naar Singapore ging.
• Neem vitaminepillen mee. Een gevarieerde ‘schijf van vijf’ is bepaald geen leidend principe in de Antiliaanse keuken.
• Voor de Indo’s onder ons – eet nasi rames vegetarisch bij Toko Sambal, ook in Zuikertuintje. En vraag om de sambal badjak, die is echt super!
• Bezoek kruidentuin Den Paradera als je meer wil weten over de natuur van Curaçao en de lokale gebruiken. Ik heb daar leuke en boeiende verhalen gehoord over bijvoorbeeld planten in hangmatjes, de kalebas en – belangrijk! – een giftige boom.
• Ga naar WataMula op Band’Abou en laat je begeleiden door een goede gids. Dan kan je Curaçao horen ademen. Als je daarnaar vraagt en je gids weet niet waar je het over hebt, zoek dan nog even door.

Gerelateerde berichten

• 17 June, 2008 -- Curacao