3 jun 2007, 22:42

Eindelijk klaar..

Er zijn van die dagen dat je van gekheid niet weet wat je met jezelf aan moet. Dit weekend bijvoorbeeld. Een paar dagen daarvoor had ik de conceptversie van mijn scriptie (officieel: master thesis) ingeleverd. Daar ben ik de afgelopen maanden, op een enkele uitzondering na, elke vrijdag, zaterdag en zondag mee bezig geweest. Ik was zo gewend geraakt aan die “single focus” dat ik afgelopen vrijdag niet wist wat ik die dag zou gaan doen.

Mijn huis was een grote zwijnestal geworden, de administratie van twee maanden had zich opgehoopt tot een toren van Pisa in een hoekje van mijn werkkamer en in mijn badkamer hield de berg was bijna al het zonlicht buiten. Maar ik was zelf ook een grote berg rommel geworden – ik was hartstikke moe en in mijn hoofd draaide ik nog steeds conclusies af die ik in mijn scriptie opgenomen had. Vrijdag ging denken me dan ook echt niet goed af en heb ik uiteindelijk de wereld om me heen laten verdwijnen met een boekje en een wijntje.

Dat dat toch niet genoeg was voor mijn oververhitte hersenpan, bleek vandaag.

Ik was naar de stad gegaan om een jaren-30-jurk voor mijn feest te kopen (hij is ZO gaaf!) en was daarna nog even verder gaan shoppen, want dat blijft toch een van de betere manieren om te ontspannen. Totdat ik mezelf bedacht, terwijl ik een spijkerbroek aan het passen was, dat ik mijn fiets niet op slot had gedaan. Ik schrok me wild en wist niet hoe snel ik dat pashokje uit moest komen. Buiten stond mijn fiets er inderdaad niet en ik liep vloekend de winkel weer in om dan in elk geval de spijkerbroek en het vestje af te gaan rekenen die mij mijn fiets hadden gekost.

Met mijn shopresultaten liep ik richting tram en onderweg kwam ik twee agenten tegen (agentjes, eigenlijk). Ik vertelde ze het verhaal en ze raadden me aan om aangifte te gaan doen op het bureau. Ondanks dat maar 8% van alle gestolen fietsen terugkomt bij de eigenaar, leek me dat een beter idee dan mijn fiets helemaal op te geven.

Terwijl ik met ze mee liep, probeerde ik me allerlei kenmerken te herinneren van die fiets. “Eh ja, die bel, daar zit een rood en witte sticker op en daar staat iets op dat begint met een B. “Het merk van mijn fiets? Euh…iets met een P?”. Het enige dat ik met zekerheid kon beschrijven was de kleur (typisch voorbeeld van een vrouw met geheugenverlies ja).

Plotseling stond ik oog in oog met mijn trouwe fietsje. Daar stond ie, in de steeg waar ik hem zelf had neergezet, en ook nog eens keurig op slot. Hoe ik erbij kwam dat ik mijn fiets niet op slot had gedaan en voor de winkel had gestald, ik zou t echt niet weten. Ik weet wel dat ik zo opgelucht ben! Als ik niet met die twee politiemannen mee was gegaan naar het bureau, was ik met de tram naar huis gegaan en niet langs het bewuste steegje gelopen waar mijn turquoise fiets op slot op mij stond te wachten. En met dit geheugen van mij, vraag ik me ernstig af wanneer ik me het steegje weer herinnerd had.

Soms heb je dus wel wat aan agenten die hun werk doen, al is de kans dat daar iets zinnigs uit komt maar 8%.

Als een van jullie ooit een galajurk zoekt, krabbel me dan, dan vertel ik je waar je mooie koopjes kan doen in Den Haag. En als je mij weer eens wat lelijks hoort zeggen over de politie (bijvoorbeeld over die koe, euh agente, die mij een bekeuring van 50 euro gaf voor door rood licht fietsen), herinner me dan nog maar even aan dit verhaaltje over twee agenten en een steeg.

Gerelateerde berichten

• 28 March, 2010 -- Lezing over repatriëring 52e Tong-Tong Fair