Wayback when
Sunday, July 26th, 2009
Home van de laatste statische versie van KirstenVos.nl
Er was een tijd dat ik van alles op mijn website plaatste: de simpele mededeling dat ik naar een feestje ging, mijn vakantiefoto’s of – erger nog – uitgaansfoto’s. Gelukkig is internet is vergankelijk, al is er wel de WaybackWhenMachine, die sinds 1996 internetpagina’s archiveert.
Met het online zetten van mijn privé-leven ben ik begonnen nadat ik een paar keer voor langere tijd in het buitenland was geweest en mijn nieuwe overzeese vrienden op de hoogte wilde houden van mijn leventje hier. Ik maakte dankbaar gebruik van mijn ervaring als webdesigner en Twitterde/hyvete /Facebookte avant la lettre op kirstenvos.nl.
Aangezien die overzeese vrienden geen Nederlands spraken, waren foto’s de beste manier om te laten zien wat ik allemaal aan het doen was, want het aanbieden van vertaalde pagina’s ‘toen’ (nog geen vijf jaar geleden) was niet zo makkelijk als het nu is. Daarnaast was het veel makkelijker om foto’s te uploaden naar mijn site dan teksten: 100 nieuwe foto’s plaatsen ging veel sneller dan één nieuwe pagina. Die site maakte ik namelijk in html, met de nodige Javascripts, dhtml-code en Flash-applicaties voor speciale navigatie-effecten en fotoalbums.
Het resultaat was dat grote delen uit mijn privé-leven openbaar bezit waren. Dat iedereen dat kon zien, van opdrachtgevers tot volstrekt vreemden, vond ik wel eens een probleem, maar het afschermen van die delen van mijn site met wachtwoorden was net een tikkie te ingewikkeld. Ik heb een paar pogingen gewaagd, maar echt lukken wilden die niet. Bovendien had ik in het begin weinig anders te bieden dan foto’s en, als ik die zou afschermen, kon ik mijn site net zo goed dichtgooien. Vond ik toen. Wayback when.
Jarenlang heb ik vastgehouden aan die, vrij omslachtige, opzet: bij de laatste statische versie van KirstenVos.nl moest ik, om één nieuwe pagina met tekst toe te voegen, een stuk of vijf iconen aanmaken en verwijzingen aanpassen in minstens zes andere bestanden, los van de home-pagina. Ik was daar rustig een halve dag zoet mee, want met html kon ook nog eens vrij snel van alles mis gaan: de dagen dat ik net mis klikte en alles kwijt was, wat ik in de uren daarvoor zo zorgvuldig geprogrammeerd had, kan ik me nog goed herinneren.
Mijn eigen vormgeving begon pas echt te knellen toen ik vanaf 2003 als parttime Media en Journalistiek-student regelmatiger artikelen ging publiceren dan foto’s. Bijna wekelijks moest ik me door de rompslomp van html-, scripting- en icoon-aanpassingen heen worstelen. Toch heb ik pas in 2008 mijn “eigen look” opgegeven voor een door een ander gemaakt jasje. Ik maakte sinds maart van dat jaar voor de blog Indisch 3.0 gebruik van WordPress en binnen enkele weken kon ik mezelf er niet meer toe zetten nog aan die html-ellende te beginnen. Omzetten die handel besloot ik dus, en vlug, want ik had nog wel behoefte aan een eigen gezicht op internet dat openbaar te bezoeken was, doordat mijn freelancewerkzaamheden sinds 2007 een behoorlijke vlucht hadden genomen.
Inmiddels heb ik ook de erfenis van het ontstaan van deze site aangepakt. Tegenwoordig heb ik hier meer te melden dan foto’s van tripjes naar het buitenland, bovendien, die ongecensureerd aan de hele wereld aanbieden, past niet meer bij mijn professionele werkzaamheden. Privé-foto’s zijn - als ik ze nog leuk vond – daarom naar mijn Facebook- en Hyvesaccount verhuisd. Het enige onderdeel van mijn oude vormgeving dat ik heb behouden, is een uitsnede van een foto die ik tijdens een vakantie in Zuid-Frankrijk in 1994 genomen heb van een standbeeld in de tuin voor het Musee Oceanograpique, in Monaco. De tijd dat ik iedereen àl mijn vakantiefoto’s laat zien is voorbij. Internet begint steeds meer op het echte leven lijken.
