192 VN-lidstaten en één Vos in Polen

Afgelopen week heb ik kennis gemaakt met een voor mij nog onbekend stukje Europa: Polen. Laat ik eerlijk zijn, ik heb slechts één stad gezien en die ook nog eens fragmentarisch. Ik was namelijk drie dagen in Poznan, tijdens de VN-klimaatonderhandelingen en ja, “Het waren drie geweldige dagen”. Ik heb met eigen ogen kunnen zien hoe het spel gespeeld werd en dat was een verhelderende ervaring.

De klimaatonderhandelingen waren voor mij lange tijd een fenomeen dat ver af stond van mijn dagelijkse werk. Pas sinds ik bij VROM zelf werk, bij de directie Internationale Zaken, ben ik er direct betrokken bij geraakt. Als communicatieadviseur heb ik niet te maken gehad met de daadwerkelijke onderhandelingen, maar wel met de bijdrage van Nederland aan de beurs Technologies for climate protection.

Op deze beurs hebben 29 landen voorbeelden laten zien van technologieën die een stukje van het klimaatprobleem aanpakken. Minister Cramer had gezegd dat zij het belangrijk vond dat Nederland hier een grote bijdrage aan zou leveren. Resultaat was dat 16% van de inzendingen van Nederlandse bodem waren. Voor een klein landje als het onze is dat best behoorlijk. Samen met collega’s ben ik sinds de zomer bezig geweest ervoor te zorgen dat deze bijdrage gerealiseerd werd.

Om de minister rond te leiden langs enkele van deze projecten, ben ik op 8 december naar Poznan afgereisd met de Jan Kiepura, de nachttrein van Amsterdam met eindbestemming Kopenhagen. De rondleiding invullen was spannend: minister Cramer weet veel meer over de klimaatproblematiek en bijbehorende technologische innovaties dan ik. Gelukkig spraken de projecten zelf haar eigen enthousiasme aan, waardoor de rondleiding een leuk samenspel werd van haar kennis en de mijne.

Naast de Nederlandse bijdrage aan deze beurs, zijn mijn collega’s en ik bezig geweest met het maken van producten die de Nederlandse boodschap verspreidden onder de aanwezigen op de klimaatconferentie. Deze producten waren te krijgen bij de Nederlandse informatiestand. Het was lichtelijk bevreemdend om te merken dat mensen die belangrijke onderhandelingen aan het voeren waren, in de praktijk vooral graag gratis tasjes en pennen wilden hebben.

Verhelderend vond ik de bijeenkomsten die ik heb bijgewoond. Op kantoor waren het high-level segment, de contact groups, round table en side events papieren termen. Door die nu zelf te hebben meegemaakt, kan ik me veel beter verplaatsen in het werk van mijn reizende collega’s. Net zo verhelderend was de ervaring dat mensen vooral buiten de officiële bijeenkomsten waardevolle informatie uitwisselen. Even een sigaretje roken met iemand van de Franse delegatie leverde mij minstens zoveel informatie op over de onderhandelingen als diezelfde tijd door te brengen bij de overleggen. De contact groep waar ik overigens bij aanschoof, werd afgerond met wijze woorden van de voorzitter: “I will leave you with an old Indian saying. A bottle of wine won’t give you answers, but it will certainly help you forget the questions.”

In de toespraken van regeringsleiders en ministers van milieu hoorde ik dat de industrielanden en ontwikkelingslanden heel verschillende uitgangspunten hadden. De industrielanden willen klimaatverandering aanpakken vanaf de wortel, op basis van wetenschappelijke feiten en aantoonbare effectiviteit; ontwikkelingslanden vanaf het probleem, op basis van concrete natuurrampen en menselijke catastrofes. Voor doorgewinterde onderhandelaars zal deze constatering niet nieuw zijn. Voor een communicatieadviseur wel (hoe tegenstrijdig dat ook mag klinken).

Reizen met de Jan Kiepura nachttrein was trouwens ook een hele ervaring. De heenreis ging soepel, de terugreis was vreemd. In Hagen (Duitsland) werd ik wakker gemaakt door de conducteur die me vertelde dat de trein niet verder kon wegens technische problemen: “Ein Lock ist defekt”. De verwarring was groot – de ene conducteur vertelde me dat ik via Dusseldorf en Brussel zou moeten gaan reizen, een ander zei dat de trein een aantal tussenstations zou overslaan om alsnog in Utrecht en Amsterdam uit te komen. Ik stapte dus weer in en binnen 5 minuten vertrok hij. Alles ging prima, totdat een brandlucht zich door de trein verspreidde. Een paar minuten later stonden we stil, midden in de weilanden. Pas toen de brandlucht verdwenen was, trok de trein weer op om keurig op tijd in Utrecht aan te komen.

Tot slot – de Poolse medewerkers bij de conferentie waren ontzettend vriendelijk en dienstverlenend. Ik moest bijvoorbeeld op een gegeven moment een kar van de ene hal naar de andere krijgen. Die kar was zo’n Ikea-geval: eentje die nooit rechtdoor gaat wanneer je dat wil of opeens achterstevoren staat als je niet oplet. Een medewerker kwam me onmiddellijk helpen en heeft de kar en mij langs de Poolse sprekende beveiligers naar de juiste ingang gebracht.

Mijn tijd in Polen was kort, maar van de indrukken die ik daar heb opgedaan zal ik lang gebruik kunnen maken.

Gerelateerde berichten

• Geen gerelateerde berichten

Tags: Cramer, klimaatonderhandelingen, Poznan, VN

This entry was posted on Saturday, December 13th, 2008 at 15:25 and is filed under Reizen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.