In 2003 kreeg mijn dochter, in Zwolle geboren en slechts een héél klein pietepeuterig beetje Indisch meegekregen van me in haar oh zo Nederlandse opvoeding, een reis naar Indonesia als geschenk voor het behalen van haar diploma.
Voordat ze vertrok leerde ik haar een paar kleine regeltjes over ‘s lands eer, ‘s lands wijsheden zodat ze niet geheel ongeslagen ten ijs zou komen.
Ook zei ik haar om te zien, ruiken en voelen als ze de vliegtuigtrap in JKT zou afdalen. Ze vertrok, zonder mij, aangezien ze nog een paar beestjes had, die verzorgd moesten worden.
Ze arriveerde, dook asap een telefooncel in en belde me op en sprak het antwoord apparaat in: “Pa, ik weet nu wat je bedoelt. Ik weet nu wat dat onbestendig gevoel van je is.” Meer sprak ze niet in.

Zonder enige voorkennis en/of verzoek van me naar haar toe, dook ze halverwege haar reis, zomaar een in oud Nederlands Indische kringen bekend staand theehuis annex restaurant Toko Oen in en zetelde zich daar neer, op dezelfde plek waar 80 jaren ervoor haar jong gestorven oma ook zat en destijds van haar thee genoot.

Op mijn verzoek moest ze pasarbloemen strooien voor haar oma en dat deed ze voor de allereerste keer van haar leven midden op een héél druk kruispunt en de foto bewijst het: Van alle 4 de windrichtingen komend, stond het verkeer een moment stil voor die Turunan Belanda met haar pasarbloemen aan het strooien voor haar nooit gekende oma.

Een speciale binding hebben? Natuurlijk wel, het zit gewoon in de genen die dat land afgeeft aan allen, die ervan houden, of het nu Nederlands Indie heette of nu Indonesia. Die grond en alles wat er te maken mee heeft is nog steeds hetzelfde en zal altijd hetzelfde blijven. Als je er maar open voor staat, zeg ik maar.

Greetz en succes.