Gedachtes over muziek, chakras en de ziel
Friday, January 9th, 2004Voor het vak ‘Media en Cultuur in Historisch kader’ heb ik een essay geschreven over de relatie tussen muziek, de ziel en het menselijk lichaam. We kunnen ons lichaam zien als klankkast waar trillingen in- en uitgaan. Wat is dan de geneeskracht van muziek? Welke frequenties raken onze chakra’s en beïnvloeden zo onze stemmingen? Wat betekent het als je doof bent? Hoe staat karakter in relatie tot muzieksoort? Wat is de invloed van sfeer, kleur en klank op de menselijke energie?
Hester Munniksma says:
January 16th, 2009
19:09
Beste Kirsten,
Ik heb je essay gelezen en mij valt op dat je muziek eerst benadert als trilling. Daarmee kom je naar mijn mening tot inhoudsloze uitspraken, aangezien je verderop beweert dat alles al trilling is. En aangezien niet alle trilling uit muziek bestaat,heb je niets verduidelijkt! Ook klank is geen muziek, er bestaan vele klanken die niets met muziek te maken hebben. In die zin vind ik het absurd om chakra’s met klanken en vervolgens met muziek te verbinden. De wortelchakra als muzieknoot c, hoe kom je erop! Muzieknoten zijn alleen maar relatieve aanduidingen, kijk maar eens naar een pianotoetsenbord en je zult 8 verschillende C’s vinden met 8 verschillende toonhoogtes en 8 verschillende uitwerkingen vinden. Je kunt hoogstens zeggen dat muziek geordende klank is. De werking op de ziel wordt alleen ervaren als het brein in staat is die ordening waar te nemen, een proces dat afhankelijk is van cultuur, concentratie, bereidheid tot waarnemen, ontwikkelingsfase van de mens, aangeboren gevoeligheid. Neemt het brein de ordeningsverbanden niet waar, dan wordt muziek ervaren als betekenisloze ruis, hoogstens als achtergrondgeluid.
Groeten van Hester
Kirsten says:
April 12th, 2009
17:12
Beste Hester,
Dank je voor je reactie. Ik snap niet goed waarom je het zo absurd vindt dat ik muziek, klanken en chakra’s aan elkaar verbind. Als ik mijn lessen natuurkunde goed onthouden heb, Ãs muziek trilling. Want muziek is geluid en geluid is trilling. Dat ben je toch met me eens? Ik heb zelf ook pianoles gehad en heb me bij het schrijven van dit essay inderdaad afgevraagd wat die verschillende tonen C dan voor uitwerking hebben. Maar goed, hoge C of lage C, het blijft een C. En een C is toch een wezenlijk andere klank of toon (voor mij is dat hetzelfde) dan een F, bijvoorbeeld.
Het grootste verschil tussen mijn insteek en die van jou is dat jij aanneemt dat het brein muziek verwerkt. Jij beschrijft het als een rationeel proces. Ik geloof niet dat dat zo werkt. Ik vermoed dat juist het lichaam dat als eerste doet; het lichaam verwerkt fysiek de trillingen die het voelt. Net zoals je lichamelijk voelt dat er drie straten verder geheid wordt, heb ik de indruk dat je muziek ook op diezelfde manier voelt. Bovendien, als het een mentaal en rationeel proces is, waarom krijgen sommigen dan kippenvel bij het krassen met een krijtje over een schoolbord? Dat is toch een universeel bekend fenomeen, dat niets met cultuur, concentratie of wat dan ook te maken heeft?
Natuurlijk heeft het brein er wel mee te maken. Mensen associëren bepaalde muzieksoorten of nummers bijvoorbeeld met herinneringen en daaraan gekoppelde gevoelens. Als in een liedje om de haverklap “I love you” gezongen wordt, zal iemand het bovendien eerder koppelen aan verliefdheid dan aan huiswerk maken. Maar je merkt het in mijn beschrijvingen – het brein legt een link tussen muziek en gevoel, als die muziek tenminste betekenis heeft voor iemand. Vandaar dat ik het niet met je eens ben dat muziek luisteren alleen maar geordende klank is, die door het brein verwerkt wordt.
Muziek luisteren begint niet met erover nadenken, maar met het (razendsnel) fysiek waarnemen, verwerken en binnenlaten. Voelen dus.
groet van Kirsten